Sa gitna ng nakakapasong init ng araw, usok ng mga sasakyan, at ingay ng kalsada, madalas nating hindi napapansin ang mga taong nagtatrabaho sa mga gasolinahan. Sanay na ang marami sa atin na pumasok sa istasyon, magpakarga ng krudo, magbayad, at umalis nang hindi man lang tinitingnan sa mata ang mga gasoline boy na naglilingkod sa atin. Para sa ilang mapanghusgang kaisipan, ang mga manggagawang ito ay mga taong walang natapos, napag-iwanan ng lipunan, o walang ibang pagpipilian sa buhay. Subalit, isang video mula sa Zamboanga City ang yumanig sa social media at tuluyang bumasag sa lahat ng maling akalang ito.

Nakilala ng publiko si Alkindal Amil, isang tatlumpung taong gulang na empleyado ng isang Caltex gas station sa Zamboanga. Sa unang tingin, isa siyang pangkaraniwang manggagawa na mabilis at maliksing gumagalaw sa pagitan ng mga nakapilang sasakyan. Ngunit nang makuhanan siya ng video habang nagpapaliwanag sa isang customer tungkol sa rason ng sunod-sunod na pagtaas ng presyo ng petrolyo, tila tumigil ang mundo ng mga nakapanood. Hindi siya sumagot ng puro reklamo. Sa halip, nagbitiw siya ng mga malalalim na pagsusuri tungkol sa galaw ng pandaigdigang merkado, kakulangan ng supply, at epekto ng geopolitics sa presyo ng langis na parang isang batikang economic analyst sa telebisyon.

Dahil sa talas ng kanyang isip at husay sa pagpapaliwanag, mabilis na kumalat ang video. Marami ang nagtanong: paanong ang isang lalaking nasa frontline ng gasolinahan, na nakabilad sa araw at nakalanghap ng usok, ay mas marami pang alam kaysa sa mga opisyales na nakaupo sa mga malamig at de-aircon na opisina?

Ang sagot ay nag-iwan ng gulat sa marami. Si Alkindal ay hindi lamang basta nakikinig sa usapan ng mga tsuper ng jeep at taxi. Siya ay isang ganap na Cum Laude graduate ng kursong Bachelor of Science in Fisheries mula sa prestihiyosong Mindanao State University (MSU) sa Sulu. Mula pa noong elementarya hanggang sa makatapos siya ng kolehiyo, hindi siya nawala sa listahan ng mga top students. Ang kanyang husay sa pagsasalita at ang lalim ng kanyang pang-unawa sa mga kumplikadong isyu ng lipunan ay hindi tsamba; ito ay bunga ng mahabang taon ng dedikasyon sa pag-aaral, pagsusunog ng kilay, at pagkahubog sa loob ng akademya.

Ngunit bakit pinili ng isang Cum Laude na magtrabaho bilang isang gasoline boy? Dito lumalabas ang masakit na realidad ng buhay sa Pilipinas. Ipinakita ni Alkindal na ang diploma ay hindi awtomatikong tiket sa isang komportableng buhay, ngunit ang marangal na trabaho, anuman ang uri nito, ay hindi kailanman dapat ikahiya. Nagsimula siya bilang isang ordinaryong pump attendant. Sa halip na magreklamo na hindi tugma ang trabaho sa kanyang natapos, ginamit niya ang kanyang talino upang maging pinakamahusay sa kanyang ginagawa.

Hindi siya nakuntento sa paghawak lamang ng nozzle ng gasolina. Bilang isang taong sanay mag-isip at magsuri, palagi siyang nagtatanong sa kanyang mga manager. Naging mausisa siya kung paano pinapatakbo ang industriya ng langis. Inaral niya ang koneksyon ng lokal na gasolinahan sa malalaking kumpanya tulad ng Chevron at ang epekto ng pagbabago ng presyo ng bariles ng langis sa world market. Binabantayan niya ang presyo kada minuto at kada oras. Dahil dito, nakikita niya ang parating na pagtaas ng presyo bago pa man ito opisyal na ipatupad tuwing Martes ng madaling araw, base sa huling galaw ng merkado tuwing Lunes.

Ang pagkauhaw ni Alkindal sa kaalaman ay nagbunga. Mabilis na napansin ng pamunuan ang kanyang kakaibang galing at dedikasyon, kaya naman na-promote siya bilang isang supervisor. Bilang isang lider sa kanyang istasyon, alam niya ang bigat ng krisis. Naiintindihan niya na sa bawat pisong idinadagdag sa presyo ng diesel at gasolina, ay may katumbas na pagtaas sa presyo ng bigas, gulay, pamasahe, at iba pang pangunahing pangangailangan ng bawat pamilyang Pilipino. Ikinuwento niya ang pagkakataon kung saan ang tatlong higanteng kumpanya ng langis—ang Shell, Petron, at Chevron—ay kinailangang mag-usap upang hindi mabigla ang publiko sa napakalaking taas-presyo. Imbes na isang bagsakang sampung piso, hinati nila ito ng unti-unti upang mabawasan ang matinding epekto sa bulsa ng mga biyahero.

Higit pa sa pagiging magaling na empleyado, ipinakita ni Alkindal ang kanyang malalim na empatiya sa kapwa sa gitna ng panic buying. Nang magsimulang mag-imbak ng gasolina ang mga tao gamit ang mga galon at container dahil sa takot na maubusan o mas lalong magmahal ang krudo, mahigpit niyang ipinatupad ang regulasyon ng istasyon. Hindi sila basta-basta nagkakarga sa mga container upang maiwasan ang pananamantala at hoarding. Subalit, dahil naiintindihan niya ang sitwasyon sa laylayan ng lipunan, gumawa sila ng makatuwirang eksepsyon. Binigyan nila ng prayoridad ang sektor ng agrikultura, mga mangingisda na nangangailangan ng krudo para sa kanilang mga bangka at generator, at higit sa lahat, ang mga ospital at ambulansya. Sila ay dumadaan sa masusing background check, at kapag napatunayang para ito sa kapakanan ng marami, agad silang humihingi ng pahintulot sa nakakataas para makapagkarga. Ito ay patunay na ginagamit niya hindi lang ang kanyang talino, kundi pati na rin ang kanyang puso sa paglilingkod sa bayan.

Sa likod ng biglaang kasikatan, sinamantala ni Alkindal ang pagkakataon upang magpaabot ng mahalagang mensahe. Inamin niya ang malungkot na katotohanan na maraming customer ang mapangmata sa mga tulad nilang manggagawa sa kalsada. Gusto niyang buwagin ang mapanghusgang pananaw na ito. Ibinunyag niya na marami sa kanyang mga kasamahan ay mga degree holders din, mga taong nakapagtapos ng kolehiyo na piniling magbanat ng buto sa ilalim ng araw para masiguro na may mainit na pagkain sa hapag-kainan ng kanilang mga pamilya. Ang paalala niya sa lipunan: huwag maging mapili sa trabaho, at lalong huwag maging mayabang dahil lamang nakasabit ang isang diploma sa dingding. Ang tunay na tagumpay ay nasusukat sa sipag, diskarte, at paggalang sa lahat ng uri ng manggagawa, anuman ang kanilang estado sa buhay.

Hindi rin pinalampas ni Alkindal ang pagkakataong magbigay ng konkretong mungkahi sa pamahalaan. Sa gitna ng nagbabadyang kakulangan ng supply dahil sa kaguluhan sa Middle East, nanawagan siya sa gobyerno na maging proaktibo. Iminungkahi niya na makipag-ugnayan ang ating mga lider sa mga kalapit na bansa sa Asya tulad ng Brunei at Malaysia na may masaganang reserba ng langis. Naniniwala siya na kahit paunti-unting supply na makuha natin mula sa ating mga kapitbahay sa Asya ay magiging sapat na upang maibsan ang kakulangan at mapababa ang presyo habang naghihintay na humupa ang tensyon sa kabilang panig ng mundo.

Ang kwento ni Alkindal Amil ay hindi lamang isang nakakaaliw na viral video; ito ay isang malakas na sampal sa ating mga pagkukulang bilang isang lipunan at isang inspirasyon na mag-isip nang mas malalim. Ipinapaalala nito sa atin na ang boses ng isang ordinaryong manggagawa ay may bigat, may saysay, at karapat-dapat pakinggan. Hindi porke’t nasa gasolinahan ang isang tao ay wala na siyang pakialam o kaalaman sa nangyayari sa labas ng bansa.

Si Alkindal ay isang buhay na patunay na ang edukasyon at tunay na malasakit sa bayan ay hindi nakukulong sa apat na sulok ng silid-aralan o sa matataas na posisyon sa lipunan. Maaari itong magmula kahit kanino, kahit sa taong nag-aabot sa iyo ng sukli pagkatapos mong magpakarga ng gasolina. Sa susunod na dumaan tayo sa isang gasolinahan, nawa’y matuto tayong magbigay ng ngiti at respeto. Dahil hindi natin alam, ang taong nasa harapan natin ay maaring may mas malaking naitutulong sa ating bayan kaysa sa inaakala natin.