Sa mundo ng musikang Pilipino, ang pangalang Coritha ay hindi lamang isang label sa plaka; ito ay simbolo ng ating kultura, kalikasan, at pagkatao. Ngunit sa likod ng mga awiting tulad ng “Lolo Jose” at “Sierra Madre” na nagbigay-aliw sa milyun-milyong Pilipino, isang tahimik at masakit na pakikipagsapalaran ang pinagdaraanan ng ating music icon sa kasalukuyan. Sa isang eksklusibong pagbisita ng batikang mamamahayag na si Julius Babao, kasama ang kapwa alamat na si Lolita Carbon ng grupong Asin, nabigyang-liwanag ang kalunos-lunos ngunit puno ng pag-asang kalagayan ni Coritha.

Ang tagpong naganap sa tahanan ni Coritha ay sapat na upang padaluyin ang luha ng sinumang makakapanood. Ang dating masigla at makapangyarihang boses na naghari sa entablado ay nakaratay na ngayon, hindi makapagsalita, at tila nakakulong sa sariling katawan matapos tamaan ng stroke [16:13]. Ngunit sa kabila ng pisikal na limitasyon, nananatiling buhay ang kanyang pandama. Ayon sa kanyang tapat na katuwang sa buhay na si Chito Santos, bawat kwento ng pagtulong at bawat himig na naririnig ni Coritha ay nagdudulot ng matinding emosyon sa kanya. “Laging umiiyak,” ani Chito, na nagpapatunay na sa ilalim ng katahimikan ay nananatiling gising ang diwa ng isang alagad ng sining [13:38].

Hindi matatawaran ang sakripisyong ipinamalas ni Chito Santos. Siya ang nagsilbing anghel sa lupa ni Coritha, lalo na noong mga panahong tila nakalimutan na ang sining ng mang-aawit. Ibinahagi ni Chito ang kanilang makulay na “love story” na nagsimula pa noong kabataan nila at muling pinagtagpo ng tadhana pagkalipas ng tatlong dekada [17:34]. Sa gitna ng trahedya—mula sa pagkasunog ng kanilang ari-arian sa Quezon City hanggang sa pagkakasakit ni Coritha—hindi bumitaw si Chito. Kahit pa dumating ang punto na kailangan nilang ibenta ang lahat para lamang sa gamot at gatas, nanatili siyang matatag. Para kay Chito, ang pag-aalaga kay Coritha ay isang pangakong hiningi niya sa langit at hindi niya tatalikuran hanggang sa huling sandali [20:19].

Ang muling pagkikita nina Coritha at Lolita Carbon ay isa sa mga pinakamadamdaming bahagi ng ulat. Si Lolita, na itinuturing na “baliktad” ang personalidad kay Coritha sa aspeto ng boses at ugali, ay hindi napigilang maging emosyonal habang kinakantahan ang kanyang kaibigan [11:01]. Ang mga musikero, aniya, ay mayroong hindi nakikitang koneksyon—isang pamilyang nabuo sa ilalim ng sining. Ang inisyatibong “fundraising” na inorganisa ng mga kapwa artist ay isang patunay na sa oras ng kagipitan, ang industriya ay marunong lumingon sa mga nag-ambag ng malaki sa ating kasaysayan [09:34].

Sa tulong ng vlog ni Julius Babao, bumuhos ang suporta mula sa iba’t ibang dako ng mundo. Mula sa mga ordinaryong manggagawa tulad ng mga construction worker hanggang sa mga Pilipino sa abroad, bawat isa ay nagpaabot ng tulong [14:02]. Sa kasalukuyan, umabot na sa mahigit PHP 542,000 ang kabuuang nalikom na pondo para sa medikal na pangangailangan ni Coritha [33:41]. Kasama rito ang mga donasyon mula sa BDO account, GCash, at ang matagumpay na benefit concert na inorganisa nina Monet Pura at iba pang musikero [32:37]. Ang turnover ng PHP 100,000 mula sa Super Chat ng YouTube channel ni Julius Babao ay isa ring malaking dagdag para masiguradong hindi magugutom at maaalagaan nang maayos ang ating icon [34:48].

Gayunpaman, may mga isyu pa ring dapat ayusin, tulad ng mga royalties ni Coritha mula sa Vicor Music na hanggang ngayon ay hindi pa rin ganap na naibibigay [24:58]. May panawagan din si Beng, isang kaibigan ng pamilya, na irespeto muna ang privacy ni Coritha. Bagama’t bukas ang pinto para sa tulong, kailangan ng mang-aawit ng sapat na pahinga at hindi muna dapat ma-expose sa masyadong maraming tao para sa picture-taking upang maiwasan ang sakit [36:04].

Ang kwento ni Coritha ay hindi lamang kwento ng pagkakasakit at pagbagsak. Ito ay isang paalala ng ating pagkakaisa bilang mga Pilipino. Sa bawat kumpas ng gitara at bawat linyang binitawan niya noon, ibinabalik natin ngayon ang pagmamahal sa pamamagitan ng pagkalinga. Tulad ng kanyang awit, ang araw ay muling sisikat para kay Coritha, hangga’t may mga taong tulad nina Chito, Julius, Lolita, at tayong lahat na handang umalalay sa kanyang paglalakbay. Ang sining ay walang kamatayan, at gayundin ang ating malasakit sa mga taong nagbigay ng boses sa ating lahi.