Sa kasaysayan ng pelikulang Pilipino, walang tatalo sa tamis at anghang ng komedyang hatid nina Balot at Matimtiman Cruz. Sila ang mga mukhang agad na nagpapakislap sa ating mga mata at nagpapakurba sa ating mga labi. Ngunit sa likod ng mga “malim-malig” na eksena at mga hirit na walang kupas, matatagpuan ang isang kuwentong puno ng pagmamahalan, pamilya, at mga luhang hindi nakita sa pinilakang tabing. Sa isang espesyal na pagtatagpo kasama si Julius Babao, muling binuksan ang pintuan ng nakaraan sa tulong nina Miss Loreta Roco at Jenny Manego, ang mga taong naging saksi sa tunay na buhay ng dalawang icons na ito.

Si Loreta Roco, isang dating aktres at dancer ng Rolling Peaches noong dekada ’60, ay hindi lamang basta kamag-anak nina Balot at Matimtiman; siya ay bahagi ng isang malaking pamilyang binuo sa loob ng isang tahanan kung saan ang tawa ay hindi nauubos. Ayon kay Loreta, umabot sa halos dalawampung tao ang nakatira sa kanilang bahay noon. Sa kabila ng kanilang kasikatan, sina Balot at Matimtiman ay mas pinipiling matulog sa sala dahil ayaw na nilang umakyat ng hagdan—isang simpleng aspeto ng buhay na nagpapakita ng kanilang pagiging mapagkumbaba at pagiging praktikal sa kabila ng kinang ng showbiz.

Ang pag-iibigan nina Balot (na ang tunay na pangalan ay Himel Yababe) at Matimtiman (Josefa Matimtiman Cruz) ay hindi nagsimula sa isang tradisyunal na paraan. Ayon sa pamilya, pareho silang may kanya-kanyang pamilya bago nagtagpo ang kanilang mga landas sa mundo ng radyo at pelikula. Ngunit ang kanilang pagsasama ay naging matatag at puno ng pag-aaruga. “Sweetsweet” kung ituring nila ang isa’t isa; hindi sila nag-aaway at laging may bitbit na saya sa loob ng tahanan. Ang tawag pa nga sa mga anak at apo sa loob ng bahay ay “sisiw,” dahil ang pangalang “Balot” ay laging may kasamang sisiw—isang biro na naging simbolo ng kanilang pagkakaisa.

Ngunit hindi lahat ay puro tawa. Ibinahagi ni Loreta ang mga quirks o kakaibang ugali ni Balot. Kapag hapon, mahilig itong magbutingting ng mga relo at uminom ng gin na ang pulutan ay kinilaw na dilis o kaya ay ginataang sili. Kilala rin si Balot sa pagiging mapagbigay; kapag bagong sweldo, lahat ng apo ay isinasama sa swimming at maging sa shooting ay patong-patong ang pamilya sa loob ng sasakyan. Ngunit mayroon din siyang mga “ayaw.” Galit si Balot sa sinigang sa bayabas dahil amoy “putok” daw ito, at ayaw niya rin sa kutsinta dahil sa isang nakakatawang dahilan na tanging ang pamilya lang ang nakakaalam.

Nagbago ang lahat noong 1982 nang pumanaw si Matimtiman Cruz dahil sa heart attack. Ang dating masayahing tahanan ay unti-unting naging tahimik. Si Balot, na labis na nangulila sa kanyang “Mommy Epi,” ay dumanas ng depresyon. Umalis siya sa kanilang dating tirahan dahil bawat sulok nito ay nagpapaalala sa kanya ng pumanaw na katuwang. Ang sigla sa kanyang mga mata ay unti-unting naglaho, at ang kanyang hilig sa pagkuha ng larawan ay itinabi na rin niya sa isang lumang kahon. Ayon kay Loreta, mas naging madalas ang pag-inom ni Balot hanggang sa tuluyan na rin itong pumanaw noong 1994 dahil sa sakit sa atay.

Sa kabila ng mga kalungkutang ito, ang pamana nina Balot at Matimtiman Cruz ay nananatiling buhay. Sila ay mga icons na nagbigay ng kulay sa industriya sa panahon na ang komedya ay nangangailangan ng puso. Si Loreta naman, sa edad na 79, ay nananatiling malakas at matalas ang isipan, isang patunay ng katatagan ng kanilang lahi. Ang kanyang hiling ay huwag nating kalimutan ang mga taong nagpatawa sa atin—ang mga taong nag-alay ng kanilang buhay upang bigyan tayo ng sandali ng kaligayahan sa gitna ng hirap ng buhay.

Ang kuwento nina Balot at Matimtiman Cruz ay higit pa sa mga punchline at slapstick. Ito ay kuwento ng pag-ibig na walang pinipiling panahon, ng pamilyang nabuo sa tawa at luha, at ng mga alaalang mananatiling nakaukit sa puso ng bawat Pilipino. Sila ang mga bituin na kahit pumanaw na, ang ningning ng kanilang mga tawa ay patuloy na magsisilbing gabay sa atin na sa bawat pagsubok, laging may puwang para sa isang ngiti.